blacha przewodnika tatrzańskiego
Tatry dla każdego

Artur Krupiński

przewodnik tatrzański

tel. 608-753-206

Z przewodnikiem w Tatry

Skorzystaj z usług przewodnika tatrzańskiego.
Wycieczki z przewodnikiem są zawsze udane.

Przygotowanie do wycieczki

Informacje nt. przygotowania uczestników do wycieczki, kondycji, ograniczeń zdrowotnych, umiejętności technicznych i doświadczenia, wyboru celu i terminu odbycia wycieczki.

„Myśl o wycieczce nie pozwoliła mi dłużej zasnąć. O czwartej zerwałem się, uporządkowałem wszystko to, co miałem wziąć ze sobą, i z pewnym niepokojem zacząłem oczekiwać przewodnika”.

Mieczysław Karłowicz

Wycieczka powinna być dostosowana do możliwości uczestników, zwłaszcza ich zdrowia, kondycji, umiejętności technicznych i doświadczenia. Cel wycieczki powinien być tak dobrany, by wszyscy mogli go osiągnąć i bezpiecznie wrócić, bo żaden szczyt nie jest wart niepotrzebnego ryzyka.

Informacje ogólne

Istnieją ograniczenia zdrowotne, które mogą utrudnić lub uniemożliwić podejmowanie wycieczek górskich — wszystkich lub tylko niektórych. Do tych ograniczeń należą schorzenia układu krwionośnego, oddechowego i niektóre choroby przewlekłe, których atak może uniemożliwić kontynuowanie wycieczki i stanowić realne zagrożenie życia (np. na skutek nagłej utraty przytomności). Dlatego uczestnik wycieczki, wiedzący o możliwości wystąpienia problemów zdrowotnych, powinien poinformować o tym kierownika wycieczki lub przewodnika, by nie narażać siebie i innych na ryzyko — choćby ryzyko prowadzenia akcji ratowniczej.

Istotna jest także kondycja każdego z turystów. W górach piękne jest to, że razem wychodzimy, razem idziemy i razem wracamy. Jeśli jeden z turystów wyraźnie odstaje kondycją od grupy, a grupa tego nie akceptuje, będzie to źródłem konfliktów. Wcześniejsze omówienie sprawy, właściwy wybór celu i tempa marszu, uchroni przed nieprzyjemnościami na szlaku. Ważnym czynnikiem są umiejętności techniczne i doświadczenie: obycie ze skałą, terenem ekponowanym (przepaścistym), wędrówką po łańcuchach. Im więcej doświadczenia, tym trudniejsze wyprawy można podjąć. Należy pamiętać o psychicznym nastawieniu uczestników do planowanej wycieczki. Jeśli ktoś nie chce brać w niej udziału, nie powinien iść. W przeciwnym przypadku niechętny uczestnik po krótkim podejściu usiądzie na szlaku i oświadczy, że dalej nie da rady. (Żargonowo mówi się, że „psycha mu siadła”.) To bardzo trudna sytuacja dla wędrującej grupy.

Czas

Planując wycieczkę trzeba wziąć pod uwagę porę roku, kiedy ma się ona odbyć. Za początek sezonu letniego można uznać początek maja, lecz jest to data czysto umowna. Najczęściej w wyższych partiach gór (zwłaszcza na północnych zboczach i w żlebach) leży jeszcze śnieg, więc wyprawy na szczyty mogą wymagać umiejętności poruszania się w warunkach zimowych (i sprzętu, np. czekana i raków). Jest to jednak czas sprzyjający wycieczkom, bo dni są długie. Miesiące letnie (z definicji) charakteryzują się najlepszymi warunkami do uprawiania turystyki górskiej. Należy jednak pamiętać, że pogoda w Tatrach jest niestabilna. Znakomite warunki rano mogą już w południe zmienić się w złe, a nawet niebezpieczne. Historia turystyki (i taternictwa) odnotowuje tragiczne wypadki spowodowane letnimi, wielodniowymi atakami zimy. W lipcu często występują burze (w godzinach południowych) — niebezpieczne dlatego, że właśnie wtedy większość turystów jest w najwyższych partiach gór. Wrzesień jest doskonałym miesiącem na tatrzańskie wędrówki: kiedy przyjdzie babie lato (pogoda potrafi się wtedy ustabilizować na dłużej), to nie ma piękniejszego czasu w Tatrach. Jesienią pierwsze utrudnienia na szlakach (oblodzenia) występują z reguły w październiku. W listopadzie często pada śnieg, który pozostaje już do wiosny. Jesienne miesiące o tyle nie sprzyjają wędrówce, że dni są krótkie.

Należy koniecznie pamiętać, że czasy przejść podawane w przewodnikach są czasami „netto”. Oznacza to, że należy do nich doliczyć czas na odpoczynek, na podziwianie widoków, na jedzenie itp. Dopiero takie zsumowanie daje pojęcie o całkowitym czasie trwania wycieczki.

Warto pamiętać o telefonie komórkowym — przydatnym elemencie wyposażenia. Jednak nie należy brać go po to, żeby z każdego szczytu dzwonić z pytaniem: „czy ty wiesz, gdzie ja jestem”? Telefon służy do wezwania pomocy. Wybierając się w Tatry należy wprowadzić do książki adresowej numer TOPR: 601-100-300. Numer niby łatwy, ale pamięć jest zawodna — szczególnie w stresie. Lepiej posłużyć się pamięcią komórki. Uwaga: nie całe Tatry pokryte są sygnałem sieci komórkowych.

Dobrą praktyką jest pozostawienie na kwaterze informacji o trasie wycieczki i przewidywanym czasie powrotu. Można zostawić swój numeru telefonu komórkowego i samemu zapisać numer telefonu na kwaterę, by ewentualnie powiadomić oczekujących o spóźnieniu. Oczywiście nie każda wycieczka tego wymaga, ale dłuższa wyprawa wysoko w góry — na pewno.